Waarom wij (met hond) naar Marokko gaan

Het begon, zoals de meeste goede plannen bij ons thuis, aan de keukentafel. Een avond in mei, een laptop, en de vraag waar we dit najaar heen zouden gaan. Twee weken, niet te ver vliegen, en het moest een echte reis worden. Geen strandstoel, maar een route.

Marokko stond binnen een uur bovenaan. Op drie uur vliegen ligt een land waar je in twee weken van besneeuwde bergpassen naar Saharaduinen naar de Atlantische kust kunt rijden. De medina van Marrakech, de kasbahs langs de oude karavaanroutes, een nacht in de woestijn: het voelde als tien reizen in één. En eerlijk is eerlijk: de foto’s van het Majorelle-blauw in Marrakech deden ook iets. Dat blauw is meteen de huisstijl van deze site geworden.

En de hond dan?

Toen kwam de echte vraag: wat doen we met onze hond? Twee weken naar familie brengen kan, maar het voelde meteen verkeerd. Ze gaat overal mee naartoe, dus waarom nu niet?

We begonnen te zoeken en liepen direct tegen een muur aan. Over reizen naar Marokko met een hond is in het Nederlands bijna niets te vinden. Wat er is, is verouderd, tegenstrijdig of vertaald uit het Engels zonder dat iemand de Nederlandse regels erbij pakte. Over de rabiës-titertest die je nodig hebt om je hond straks de EU weer ín te krijgen, las ik op drie plekken drie verschillende dingen.

Dat was het moment waarop dit dagboek geboren werd. Als wij het allemaal toch moeten uitzoeken, dan schrijven we het ook op. Voor onszelf, en voor iedereen die na ons met een hond richting Marokko wil. Alles wat we leren komt op de pagina Reizen met hond te staan, die meegroeit met de reis.

Wat je hier gaat vinden

De komende maanden delen we de hele voorbereiding: de route die we uitstippelen, hoe we een huurauto kiezen, waar we willen slapen en wat er allemaal geregeld moet worden voor de hond. Tijdens de reis wordt dit een echt dagboek, met eigen foto’s en eerlijke verhalen. Ook als iets tegenvalt, want dat gaat gebeuren.

De teller staat op ruim twee maanden. Eerst: de route.